IDEAS & INSPIRATION (English) Daisy Boman raakte begin jaren ’90 bekend met haar installaties waarin zij het menselijk individu tegen de massa uitspeelt. Het thema van haar werk is de mens in al zijn facetten van het bestaan. Aanvankelijk laat zij de toeschouwer op een subtiele manier lachen. Ze laat hem zijn eigen verhaal invullen. Maar als in een sterk filmische evocatie bouwt ze een spanning op waarin ze de toeschouwer meezuigt. Haar werk is een mengeling van herkenbare karakters, van zowel kwetsbaarheid als ongevoeligheid, die er als een rode draad doorheen lopen. Door een groeiende innerlijke onrust - een gevolg van haar belevenissen tijdens het Apartheidsregime in Zuid-Afrika - blijft haar werk evolueren en komt de mens meer centraal te staan in de complexiteit van de samenleving. Haar wit is dat van de rouw, van de pijn en het meevoelen, maar evenzeer van de kleurloosheid van de hoop, van de zon en van het leven. Al die gedachten lijken bevreemdend, omdat het werk zo fraai en zo clean oogt en daardoor op de rand van het design balanceert. En wellicht is dit het sterke punt van haar oeuvre, nl. dat vorm, kleur en inhoud naadloos in elkaar overgaan. De werken van Daisy Boman drukken uit hoe ze zich voelt, wat zij ziet en aanvoelt, wat er in haar diepste wezen omgaat. Wie nadenkt en zich inleeft, vindt een verhaal dat tegelijk universeel is : dat van haar, maar tegelijk dat van u en van mij. Wij zijn allemaal gelijk, maar - zoals Orwell zei : De ene is al wat gelijker dan de ander...